Dag 22 Thuis

Er was bij het boeken iets niet goedgegaan, we bleken toch geen Premium stoelen te hebben. Dus geluk gehad met het gewicht van mijn koffer, want die was toch echt 24,8 kg ipv de max 23. Balen van de ruimere stoelen, al blijken we iets meer beenruimte te hebben dan met Edelweiss. 

Terwijl we wachten bij de gate op McCarran Airport komt er ineens een hele groep TSA medewerkers (beveiliging) aanlopen. Ze gaan vlak naast ons staan en scannen duidelijk alle passagiers die bij de gate zitten te wachten. Eentje heeft een papiertje bij zich die ze laat zien aan de grond stewardessen en kijkt ook weer rond. Dit duurt best lang en ik word hier erg onrustig door.  Na een tijdje zo gestaan te hebben roepen ze om dat deze vlucht extra gecontroleerd gaat worden en je er mogelijke uitgepikt gaat worden. Niet meewerken betekent niet meevliegen. Ik heb flinke vliegangst gehad en nog steeds een beetje. Dit samen met de huidige terreurdreiging, vermoeidheid, emoties door de hond en afbreken reis maakt dat ik een beetje in paniek raak. Cyriel geeft later toe dat hij het ook niet heel prettig vond, maar dit expres niet liet merken om mij niet nog banger te maken. 

Het is lang geleden dat ik zo bang was om in een vliegtuig te stappen en moet mezelf echt dwingen rustig te blijven zitten en niet op te springen richting de deur. Dat vinden ze niet zo heel leuk in een vliegtuig.... Gelukkig heb ik een aantal technieken geleerd om mezelf te kalmeren bij een vliegangst aanval en die werken. De rest van de vlucht denk ik er niet meer aan. De vlucht verloopt rustig en het lukt ons zowaar wat te slapen. Dit was de eerste keer dat we 's nachts terugvliegen en eigenlijk bevalt ons dat wel.

Ruim op tijd landen we op München. Door het onweer in de omgeving missen we ons tijdslot en zo'n 3 kwartier later dan gepland stijgen we op. De hele vlucht zien we donderwolken met onweer erin waar we steeds omheen vliegen. We zitten in een klein toestel en door de instabiele lucht stuiteren we regelmatig rond. 

Wat later dan gepland landen we op Schiphol. We kunnen onze koffers direct van de bagageband halen.

Mijn zus en haar man halen ons op. Het eerste wat ik doe is mezelf heel onelegant huilend in de armen van mijn lieve grote zus storten. Alle emoties kwamen eruit.

We hadden sinds de ochtend van vertrek expres niet gevraagd hoe het met Timmy was. Als het slechter zou gaan dan zouden we ons hier de hele reis druk om maken terwijl we helemaal niets kunnen doen. Als mijn zus zich eindelijk uit mijn omhelzing los kan maken (sorry zus!) laat ze stralend een filmpje zien van een rond trippellende Timmy bij hun thuis.

Terwijl wij hoog in de lucht zaten besloot ons beestje 's middags dat hij wel zin had in eten. En na een paar brokjes begon hij luid duidelijk te maken dat hij het zat was en naar huis wilde. Terwijl hij tot dan toe alleen maar wat suf om zich heen keek. En eten betekent dat hij naar huis mocht. Dus hebben ze hem meteen opgehaald zodat hij bij hen thuis op ons kon wachten. 

Het beestje was zo moe en versuft door alles en de pijnstillers dat er van een mooie film begroeting geen sprake was. Hij kwam niet met wapperende oren naar ons toerennen, maar we moesten hem uit zijn mandje tillen waarbij hij zijn blijdschap al knorrend liet blijken.

De volgende ochtend gaat thuis het eten in eerste instantie niet, dus zowel de dierenarts als wij schrokken. Maar dat bleek aan het speciale voer te liggen dat we mee hadden gekregen, een stukje kipfilet slurpt hij direct naar binnen later. De dierenarts belt ons zelf nog even en vertelt dat ze dit eigenlijk een wonder vond. Ze zagen al dagen geen vooruitgang en waren hem eigenlijk met de sondevoeding in leven aan het houden zodat wij nog afscheid van hem konden nemen. Want andere opties zagen ze niet meer. Hij was een heel ziek hondje. 

In de loop van de dag wordt meneer steeds levendiger. Als je niet beter zou weten zou je niet raden dat hij zo ziek is geweest. We zijn er nog niet, helemaal gezond zal hij in ieder geval niet meer worden. Hij zit nog aan o.a. antibiotica en pijnstillers. Dus de uitkomst is nog onzeker. Maar dat we hem nog zo vrolijk thuis kunnen meemaken is ons goud waard. Dit had echt niemand verwacht. 

We gaan thuis ook meteen praktische zaken regelen. Onze annuleringsverzekering rept nergens over huisdieren, dus hier verwachten we weinig van. Maar we gaan het wel proberen natuurlijk. Verder hebben we bij Expedia een verzoek ingediend om de luchthavenbelasting terug te krijgen van de geannuleerde vlucht na een tip van een blog lezeres. Dit scheelt allicht iets. En natuurlijk de schadeformulieren ingediend van ons ongelukje met de camper om het eigen risico terug te krijgen. En Timmy ingeschreven bij TempoTeam zodat hij zijn dierenartskosten terug kan verdienen.... 

Ik eindig deze blog met gemengde gevoelens. Blijdschap dat ons hondje nog leeft en verdriet dat deze reis waar we zo naar uitgekeken hadden te vroeg is afgelopen. Maar gelukkig hebben we mooie foto's en filmpjes gemaakt en onze herinneringen natuurlijk. En er komt nog een after movie. Die we gewoon regelmatig gaan kijken met ons beestje op schoot, of hij nou wil of niet. 

Iedereen bedankt voor alle steun!!! Cyriel & Saskia

NB Jullie hebben nog de berenfoto tegoed (wel goed kijken). En dat rare geluid dat we hoorden in Yosemite tijdens de Panorama trail? Dat blijkt een berenwelp te zijn geweest. Als je op deze linkt klikt en het eerste geluidsfragment luistert, hoor je het geluid wat ons alarmeerde.

 

  

Voor 'ziekenhuis' opname & na paar dagen thuis (met brokje in het vooruitzicht)