Dag 16 Canyon de Chelly - Flagstaff

We staan bijtijds op, we hebben om 9 uur met Howard afgesproken in het visitor center en we willen daarvoor nog een paar viewpoints bekijken. Stipt om 9 uur komen we beide aan. Howard geeft aan om hem te volgen naar een andere parkeerplek waar we bij hem instappen en vervolgens met ons naar een registratiekantoortje rijdt. Iedereen die de canyon ingaat moet een permit betalen van $2 pp. Cyriel loopt mee naar binnen en op dat moment heb ik blijkbaar bereik en krijg ik een sms-je binnen van mijn zus. Timmy is ziek, ze wil graag met ons overleggen. Ik bel haar meteen op. Ons lieve hondje bleek al dagen aan het over te geven te zijn en inmiddels waren ze naar de dierenarts gegaan. Hij is al 13 jaar en een klein hondje, dus zoiets moet niet te lang duren. Ze vermoeden een onsteking van zijn alvleesklier en een blokkade van zijn galblaas. Hij heeft hiervoor al aan het infuus gelegen en krijgt dit morgen nog een keer. 

Als de behanding morgen niet aanslaat willen ze hem overbrengen naar de dierengeneeskunde in Utrecht. We schrikken van dit nieuws en weten even niet wat te doen. Ondertussen is Howard gewoon aan de tour begonnen. Na een tijdje komen we weer bij onze positieven en vragen Howard om te keren, we zijn er met onze gedachten niet bij. Ik hou het ook niet meer droog. 

Terug bij de camper overlegen we wat te doen, onze eerste reactie is alles cancellen en naar huis gaan. Cyriel besluit de dierenarts te bellen en die adviseert tot morgen te wachten met ons besluit, hij gaat nu niet dood om zo maar te zeggen. En morgen weten ze meer. Zuslief adviseert hetzelfde. We luisteren zowaar. We besluiten wel onze route te onderbreken en nu niet verder te rijden naar Mesa Verde, maar terug naar Flagstaff te gaan zodat we dichter bij Vegas zitten mochten we toch snel naar huis willen. 

Voordat we gaan rijden stoppen we bij Denny's om een goede bodem te leggen voor de 3,5 uur durende rit en meteen te kunnen internetten. Even wat opties bekijken en een campground zoeken in Flagstaff. Tijdens de rit is het stil, ineens voelen we hoe ver weg we zijn. Even snel naar huis is niet bij, eerst nog naar Vegas rijden, zorgen dat we de camper eerder kunnen inleveren, vlucht omboeken. Hopelijk gaat dit niet nodig zijn.

Onderweg stoppen we en ga ik even liggen, mijn lichaam reageert altijd sterk op huilen en spanning. Ik heb dan ook flinke bewondering voor Cyriel dat hij nog zo (ogenschijnlijk) rustig die 3,5 uur terugrijdt over hobbelige wegen met harde zijwind. 

Onderweg bellen we de KOA in Flagstaff voor een plekje. Het is druk vanwege het weekend en de ligging vlakbij de Grand Canyon, maar gelukkig is er plek.

Na een tijdje gelegen te hebben bespreken we onze opties. Gelukkig is er hier super snelle wifi, wat het uitzoeken makkelijker maakt. Morgenochtend vroeg op om met het thuisfront te bellen, het is daar dan 's middags en kunnen ze hopelijk wat meer zeggen. Het liefst willen we nu bij ons lieve beestje zijn, maar gelukkig is hij in de beste handen die we kunnen wensen, zowel bij het lieve gezin van mijn zus als bij de dierenarts.