Dag 17 Flagstaff

We staan om 6 uur op na een brakke nacht om te kijken of er al nieuws is over Timmy. Hij eet en drinkt nog steeds niet, dus mijn zus en haar man brengen hem naar de vestiging in Utrecht. Al vonden ze wel dat hij weer iets beter leek dan gisteren nu zijn glucose weer wat op pijl is. 

Eigenlijk bestaat de ochtend uit wachten op meer nieuws van de dierenarts zelf en alternatieven bekijken. Onze vluchten hadden we via Expedia geboekt en hun goedkoopste optie op korte termijn was via Mexico Stad á € 1.100,- pp... slik. Als we zelf zoeken vinden we goedkopere opties, maar met ruim 30 uur reistijd. Pas aan het eind van de ochtend spreken we de dierenarts in Utrecht. Ze geeft aan dat hij inderdaad flink ziek is, maar op dit moment is het niet levensbedreigend. De uitslag heeft ze nog niet binnen, dus over doorreizen of thuiskomen durfde ze nog niets te zeggen. Morgen hoopte ze meer te kunnen vertellen.

Gisteren had Cyriel geïnformeerd over de mogelijkheid om een nacht langer te blijven hier. Het zit bijna vol, maar ze hadden een andere (mindere) plek voor ons waarschijnlijk. Als ik vandaag naar de receptie ga blijkt dat een groep van 15 reseveringen niet is komen opdagen, we kunnen dus lekker op onze plek blijven staan. Inmiddels is Cyriel degene die zich niet goed voelt en wederom liggen we een tijdje op bed. 

 

Ondanks dat dit helemaal niet de planning was natuurlijk en we ons hondje erg missen, proberen we wel het beste ervan te maken. Ons plekje is best relaxed met veel schaduw en nog steeds super snel internet. Dus we vermaken ons wel, we kunnen trouwens ook uren kijken naar de andere kampeerders hier. Leuk om te observeren hoe anders men hier met elkaar omgaat. Alleen jammer dat er op deze KOA geen zwembad zit.

's Middags rijden we naar de Grand Canyon, als we toch in de buurt zitten..... Het is een kleine 1,5 uur rijden naar de oostelijk ingang waar de Desert View watchtower staat die we ook beklimmen. De Grand Canyon blijft verbazingwekkend ook al hebben we hem eerder gezien. Het is zo immens groot dat je het bijna niet kunt bevatten. Bij een ander viewpoint eten we een broodje.

 

 

Op de terugweg rijden we langs de Walmart voor een paar boodschapjes en een extra korte broek voor mij. Na alle consternatie vonden we dat we wel iets lekkers verdiend hadden. Tegenover de Walmart zit een Outback Steakhouse. Hier heb ik enthousiaste verhalen over gelezen van andere Amerika reizigers, maar om een of andere reden was het er bij ons nooit van gekomen. Nu grijpen we onze kans en het was inderdaad zo goed. Vooraf delen we een bord met drie verschillende voorafjes. Cyriel heeft als hoofdgerecht een filet mignon die hij bijna naar binnen kan zuigen zo zacht. Mijn grass-fed hamburger was ook heerlijk. Een cocktail voor mij en biertje voor Cyriel maakt het geheel af. De porties zijn zoals altijd veel te groot, dus er is geen ruimte meer voor een toetje.

 

 

Bij mij blijft het gevoel hangen dat ik thuis wil zijn. Bijna boeken we tickets, maar besluiten de wekker weer om 6 uur te zetten om eerst met de dierenarts te bellen.